Yâ Rabbi! Sen bizi bağışla! Sen’in kapına , sana varmak ümidi ile geliyoruz. Sen’den ayrı düştük ama,hiçbir gönül yapıcıya bağlanmadık. Sen’den başka okşayanımız da olmadı. Sızlanışlarımızla alay edildi; feryadımıza kimse gelmedi. Bizden evvel Sen’in huzuruna bu kadar günahla gelen olmamıştır. Amma cehaletimizden dolayı bizi kınama, başka kapı bilmiyoruz. Eğer kabul etmezsen kimin kapısına gidelim? Ey gözü yaşlıların ümit kaynağı! Bize yâr ol! Ey çaresizlerin çaresi! Bize çâre ol! Şu köhne kubbede bizlere biraz cilve göster! Ola ki bir daha senden ayrı düşmeyelim. Eyledik hadsiz günah, nihayet tasmalı boynumuzla İlâhî kapına geldik.bizlere affeyle!!..

Allahım!
Sana itaat edilir, Sen karşılığını verirsin; Sana isyan edilir, Sen bağışlar ve af edersin, darda kalanlara icabet eder, zararı, sıkıntıyı ortadan kaldırıp, hastalara şifa, dertlilere deva verir, günahları bağışlar, tövbeleri kabul edersin. Sen bizlerin dualarını kabul buyur Allahım!

Allahım!
Sen ölümlerin en güzeli ile bizi huzuruna al Allahım! Ölümümüzü her türlü şerden kurtulup rahata erme vesilesi yap Ya Rabbi! Allahım! Bizleri Sen’i çok zikreden, Sana çok şükreden, Sen’den çok korkan, Sana çok itaat eden, Sana karşı saygı ile dopdolu olan, ahu efgan edip dua dua yalvaran ve durmadan Sana teveccüh eden kullarından eyle.

Allahım!

Güç ve kuvvet ancak kendisine has olan yüce ve büyük Allahım! Mahlukatın adedince, Zatının rızası, arşının ağırlığı ve kelimelerinin mürekkebince Hz. Muhammed (sas) ve O’nun ehli ve ashabı üzerine salat eyle

Başı açık olanlara müslüman gözüyle bakmamak, başı kapalı olanlara gerici gözüyle bakmak büyük bir zulümdür. Başı açık olan da kapalı olan da tertemiz, müslüman insanlardır. Bu konuyu kin ruhuna çevirmeye kalkmak şeytanın kişiliğidir. Şeytan sevgi istemez; nefret ister, ayrılık ister, asık suratlar ister. Şeytan ve taraftarları neşesiz, sevgisiz, şevksiz, birbirine düşman nesiller yetişsin ister.
`Başı açıksa küfürdür, onu sevme` ya da `başı kapalıysa gerici yobazdır, ondan uzak dur` telkini şeytanın apaçık fitnesidir. Şeytanın bu fitnesine alet olmayalım. Allah`ın hangi kulundan razı olduğunu kul bilemez. Dinimiz konusunda bizimle mücadele etmeyen herkese eşit ve adil davranalım, iyilik yapalım.
Ey iman edenler, Allah yolunda adım attığınız zaman gerekli araştırmayı yapın ve size (İslam geleneğine göre) selam verene, dünya hayatının geçiciliğine istekli çıkarak: “Sen mü`min değilsin” demeyin… (Nisa Suresi, 94)
Baş örtüsü tek başına imanın bir ölçüsü olmadığı gibi, başın açık olması da inkarın bir ölçüsü değildir. Herkes kendi amellerinden sorumludur. Önemli olan, amellerin Allah rızası için yapılıyor olması ve ibadetlerin tümünde kararlı ve titiz olunmasıdır. Başı kapalı olduğu halde namazlarına titiz olmayan, öfkesini yutmayan, sabırlı olmayan, en önemli farz olan tebliğ ibadetini yapmayan pek çok kişi olduğu gibi; başı açık olup da her dakika Allah`ı anan, namazlarını titizlikle koruyan, sabırlı olan, infak eden çok kardeşimiz olduğunu da unutmamamız gerekir.
Allah`ın ayette bizlere emrettiği gibi birbirimize sözün güzel olanıyla değil, en güzel olanıyla hitab edip, Allah`ın ipine sımsıkı sarılalım. Şeytanın oyunu bozalım ve kalplerin arasını ısındırp uzlaştıran Rabbimize güvenelim. Zira dağılıp ayırlırsak, çekişip birbirimize düşersek bu, şeytanın ekmeğine yağ sürmek olur ki İslam`ın hayrına olan bu değildir. İslam`ın hayrına olan, birlik ve beraberlik ruhu ile Kuran`ın tüm dünyaya hakim olmasına vesile olmak için var gücümüzle çalışmaktır.
Allah`ın ipine hepiniz sımsıkı sarılın. Dağılıp ayrılmayın. Ve Allah`ın sizin üzerinizdeki nimetini hatırlayın. Hani siz düşmanlar idiniz. O, kalplerinizin arasını uzlaştırıp-ısındırdı ve siz O`nun nimetiyle kardeşler olarak sabahladınız… (Ali İmran Suresi, 103)

İnsandaki güzel özelliklerin tümünün kaynağı Allah’tır. İnsan Allah’a aşkla bağlıysa, O’nun sıfatları üzerinde tecelli eder. Merhamet de Allah’ın rahmetinin kulundaki yansımasıdır. O’nun rahmeti herşeyi kuşatmıştır ve O, merhamet edenlerin en merhametlisidir. Gerçek anlamda iyi, şefkatli ve merhametli olmak samimi imanın getirdiği büyük bir nimettir.

Kur’an ahlakını yaşayan insan, sevdiklerini şefkat duyarak sever; hata da yapsa sevdiklerine imanından kaynaklanan şefkat, merhamet ve bağışlama ile yaklaşır. Bencil ve sevgisiz olmaz; merhametli, koruyucu ve bağışlayıcı olur. Ve sevgisi, eşi ya da dostundaki yaşlılık, sakatlık, maddi kayıp gibi durumlarda olumsuz etkilenmez.

İnananların merhameti, toplumda yaygın olan merhamet anlayışından çok farklıdır. Birçok insan, karşısındaki kişinin yalnızca dünyevi mutluluğunu ve rahatını düşündüğü için herşeyi yapmasına göz yumar hatta yardımcı olur. O kişinin ahirette kayba uğrayıp uğramayacağını düşünmez, Allah’ın yasakladığı davranışlarda bulunmasına ses çıkarmaz. Örneğin kendisi sabah namazına kalktığı halde eşini ‘kıyamadığı için’ namaza kaldırmayan insanın merhameti, gerçekte şeytani bir özellik taşır. Müminlerin merhameti ise Allah’ın merhametinin tecellisi olduğundan Allah’ın hoşnutluğuna ve Kur’an’a uygun “rahmani” bir merhamet şeklidir. Onlar karşılarındaki insanın ahiretini düşünür, yaptığı kötü bir davranışı eleştirebilir, onu uyarabilirler. İşte gerçek merhamet de budur.

Din sevgi, merhamet, şefkat, akılcılık, güven ve huzurdur. Tüm pozitif duygularımızın toplamı dindir. Kur’an, negatif duyguları ezecek bir sistem kurmuştur. Allah, sevgisizliği ortadan kaldıracak birçok önlem yaratmıştır. İnsan, Kur’an’ı tam olarak yaşamına uyguladığında sevginin önü açılır; sevgiyi doruğunda yaşar. Ancak engeller varsa, insan onun arkasında sevgisizlikten boğulur; o engelleri kaldırması gerekir. Kur’an sevgi, şefkat ve merhametin önündeki tüm engelleri yok eder.

Medeniyetler ancak merhametle yaşanabilir hale gelebilir. Toplumun bireyleri kendi nefislerinde bu şuurla yaşamalıdırlar ki toplum huzur bulsun. Merhamet olmadığında yaşanacak olan zulümdür; kargaşa, kan ve gözyaşıdır. Bugün güvenini ve yaşama sevincini yitirmiş insanların baskı ve zulüm altında yaşam sürmeleri de hep bu merhametsizlik nedeniyledir.

Gerçek medeniyet iman temelleri üzerinde yükselendir. Örneğin İslam medeniyeti; sevgi, şefkat ve merhametin medeniyetidir. Kaynağı Allah, temeli imandır; odağında İslam ve alemlere rahmet olan Peygamberimiz(sav) vardır. Rabb’lerinin “kalplerinde bir şefkat ve merhamet” kıldığı (Hadid Suresi, 27) bireyleri, “kafirlere karşı zorlu, kendi aralarında ise merhametlidirler” (Fetih Suresi, 29)

Bu medeniyetin özverili ve merhametli bireyleri “iman edenlerden, sabrı birbirlerine tavsiye edenlerden, merhameti birbirlerine tavsiye edenlerden”dirler. (Beled Suresi, 17)

Hedefinde Allah rızası ve insanın mutluluğu olmayan merhametten yoksun medeniyetlerde “biz değil ben” vardır, “bana dokunmayan yılan bin yaşasın” anlayışı hakimdir. Allah yolunda rahmani bir yarış olan “hayırlarda yarış” yerine kıskançlık, haset ve rekabete dayalı şeytani bir üstünlük yarışı vardır. İnsan fıtratı iman etme üzerinedir; insan imanı yaşadığında gerçek mutluluğu tadar. Ancak materyalist görüşün hakim olduğu medeniyetler insana asla mutluluk vermez.

Merhamet hamuruyla yoğrulmuş, insanın huzur ve mutluluğunu hedef edinmiş olan medeniyetler ise kıyamet gününe dek “parıldadıkça parıldayan bir kandil” gibi insanlığı aydınlatmaya devam edecektir.

Merhamet Medeniyeti Örneği; Osmanlı

Osmanlı Devleti için en büyük hedef İslam’ın adaletini ve ahlakını dünyaya yaymaktı. Fethettiği topraklarda, Kur’an’ın buyruğu gereği hiçbir zor ve baskı kullanmadan İslam ahlakını hakim kılmıştır. Yalnızca Müslüman ve Türklerin değil, kendisine tabi olan farklı dil ve dinden tüm insanların rahatını ve mutluluğunu gözetmiştir.

Osmanlı padişahları, “Eğer müşriklerden biri senden eman isterse ona eman ver, öyle ki Allah’ın sözünü dinlemiş olsun. Sonra onu güvenlik içinde olacağı yere ulaştır. Bu onların elbette bilmeyen bir topluluk olmaları nedeniyledir. (Tevbe Suresi, 6) ayeti gereği, kendilerinden yardım isteyen ihtiyaç içindeki kimselere de -inançsız dahi olsa- yardımcı olmuşlardır.

Topraklarında yaşayan insanların tümü, İslam’ın halifesi olan padişaha emanet idiler. Farklı inançlara sahip bireyler, kendi inançlarına ve hukuklarına uygun olarak özgürce ve güven içinde yaşamışlardır. “Dinde zorlama yoktur” inancı gereği, İslam’ı kabul ettirmek için kimseye baskı uygulanmamış, herkese hoşgörü ve merhametle muamele edilmiştir.

Yeryüzünde yaşanan baskı ve zulmün durması için yapılması gereken Allah’ın buyruğuna uyarak, Osmanlı gibi adaleti ayakta tutmak, farklı din, millet ve mezheplere mensup insanların kimliklerini değiştirmeye kalkışmamak, onlara ve inançlarına saygılı olmaktır.

Merhametli Olalım Ki Merhamet Olunalım

Müminlerin birbirlerine olan sevgileri Allah için yaşanan ve sadakat, şefkat, merhamet, bağışlama duygularını kapsayan bir nimettir. Bu nimet, “Onların göğüslerinde kinden (ne varsa tümünü) sıyırıp-çektik, kardeşler olarak tahtlar üzerinde karşı karşıyadırlar. (Hicr Suresi, 47) ayetiyle bildirildiği gibi, ahirette tam anlamıyla yaşanacaktır.

“Merhamet edenlere, Allah da merhamet eder. Siz yeryüzündekilere merhamet edin ki, göktekiler de size merhamet etsin. ” (Ebû Dâvûd, Edeb, 58; Tirmizî, Birr, 16) buyurur Peygamberimiz (sav). Onun, insanların kalplerini imana ısındıran sevgisi, şefkat ve merhameti, tüm Müslümanların kazanmaları gereken üstün ahlak özellikleridir. Allah’ın hoşnutluğunu ve sevgisini kazanmak, gerçek ve kalıcı sevgiye ulaşabilmek için, öncelikle Kur’an ahlakının yaşanması gerekir. Böylelikle sevgi, şefkat, merhamet ve hoşgörü -Allah’ın dilemesiyle- toplumun geneline yayılacaktır.

Allah için yaşanan sevgi, süresiz ve sonsuzdur. Bu sevgi, önce dünyada ve ardından sonsuz yaşamda devam etmeye kilitlenmiştir. Ve bu sevgiyi yaşayan müminler, ahirette de Rabb’lerinin rahmetiyle ödüllendirileceklerdir.

Kur’an’da, “Eğer Allah’ın sizin üzerinizde fazlı ve rahmeti olmasaydı ve Allah gerçekten Rauf (şefkat eden ve) Rahim olmasaydı (ne yapardınız)?” (Nur Suresi, 20) buyurur Allah.

Evet, gerçekten ne yapardık?..

Fuat Türker

Bütün Müminlerin kardeş olduğunu

Bir yerlerde kardeşlerinin işkence altında olduğunu, çırılçıplak soyulduğunu, aşağılandığını

Bir yerlerde ırzına geçilirken kurtulmak için ölmeyi isteyen, ölümü bayram sayacak, yüreklerimizi yakıp kavuracak bakışlarla yalvaran bacıların olduğunu,

Köylerinden toplanarak götürülen günlerce tecavüze uğramış 15 yaşındayken birden 70 yaşına basmış zavallı kız kardeşlerini

Daha dünyanın ne olduğunu anlamadan bombalarla tanışan bebeleri,

Anne babası, abisi, ablası ve akrabaları bir çöp gibi kepçelerle toplanarak üst üste yığılmış ve gözleri önünde yakılmış korkudan aklını kaybeden zavallı çocukları

Allah’ım katından bize bir yardımcı gönder diyen kimsesiz zavallı kadın, çocuk ve yaşlıları

Üzerine yağmur gibi bomba yağan, topraklarından su yerine kan akan, gül kokusu yerine barut kokusunun hakim olduğu, evleri, ocakları ve mescidleri necis kafir postallarıyla kirletilen İslam topraklarını

Fitne ve fesadın her tarafı sardığı İslam topraklarında imansızların, münafıkların soysuzların ve ciğeri beş para etmezlerin köşe başlarını tutup nasıl planlar yaptığını, ne hileler kurduğunu,

Gazeteleriyle, dergileriyle ve televizyonlarıyla yıllardır Müslümanlara zehiri bal diye yediren kafir uşağı münafıkları

Yüreği hep korkuyla doldurulmuş, hep sindirilmiş ve baskı altına alınmış vatan evlatlarını,

Bütün yaptıklarından ve verilen bütün nimetlerden bir gün hesaba çekileceğini,

Diz üstü çöktürülmüş, tir tir titrerken ve bacak bacağa dolaştığında, sonunun ne olacağını korkuyla bekleyeceğin anı

Ateşin yalayıp geçtiği yüzlerin pişmiş kelle gibi sırıtacağı o dehşetli azabı

Kulum benim için ne yaptın dendiği sırada ne cevap vereceğini ve hak sahipleriyle bir bir hesaplaşacağını

Müslümanlara tuzak kuranları, aşağılayanları, dini istismar edenleri, sahte ilahları,

Din tacirlerini, şirki, bidati ve hurafeyi din gibi satanları

Allah ve Resulüne tabi olmayıp, kuran ve sünnet edebiyatı yapanları

Ama kurtuluşun sadece ve sadece Selefi salihin yoluna tabi olmakla mümkün olabileceğini

Binler kere ağlasan, gözyaşın sel olsa ne yazar hiçbir şey yapmadıktan, yapamadıktan sonra…

Bir zamanlar arslanlar gibi savaşan Halid bin Velid’lerin, kafirlerin kalbine binlerce kilometre uzaktan korku salan sultan Süleyman’ların gibi tozu dumana katan yiğit erlerin vardı Ya Rab!

Oysa şimdi pısırık, her şeyden korkan, tağutları ilah edinen, birazcık rüzgarı görünce gelincik yaprakları gibi savrulan biz kulların var artık.

Evlilik, heyecanlı bir başlangıçtır. Zaman geçtikçe sorumluluklar artar.
Sadece kendilerinin evlendiğini düşünen çift anlar ki, işin içinde aileler,
akrabalar, komşulara kadar uzanan bir sosyal çevre vardır.
Senin ailen, benim ailem, seviyorlar, sevmiyorlar, şöyle dediler, böyle dediler..

Çevrelerinden gelen etkiyi içlerinde yaşamaya başladıklarında, aşklarının ortasına dikenli bir tel geçirmişler demektir.

Evlilikte, duygusal zekayı geliştirmek ve ilişkinin içine yerleştirmek çok önemlidir.
Karşımızdaki insanın gözlerinden dünyaya bakmak, onun algıladığı şekilde olayları anlamaya çalışmak,
aslında ne kadar çok sorunu çözer, iletişime yeni bir boyut getirir, değil mi?
Hayat ne kadar bizi yorsa da, sevdiklerimizi anlayabilecek zamanı ayırmak görevimizdir.
Hayat sizi ne kadar zorlarsa zorlasın, onu atlatacak gücü bulmak için koşacağınız kişi, yine eşinizdir.
Duygusal zekanızı kullanmayı öğrenin ve eşinizin de bu yeteneği geliştirmesine yardım edin.
Unutmayın ki, evlilikleri sorunlar değil, sorunlara karşı gösterilen tavırlar bitirir!

Yüce Allah, inanan insanları Kur’an-ı Kerim’de çeşitli surelerde çeşitli ayetlerde anlatmakta ve onların özelliklerini açıklamaktadır. Mü’minlerin özelliklerinin anlatıldığı surelerden biri de Furkan suresidir. Nitekim bu surenin 63-74. ayetlerinde Yüce Allah, mü’minlerin özelliklerinden bahsetmekte ve onları Rahman’ın has kulları olarak nitelendirmektedir.

Cennette en yüksek derecelere sahip olacak olan Rahman’ın has kulları, bu ayetlerde dokuz vasıfla anılmaktadırlar. Rahman’ın has kullarının bu özelliklerini kısaca şöyle açıklayabiliriz:

1. Tevazu içerisindedirler:

“Gecelerini Rablerine secde ederek ve kıyam durarak geçirirler.” (Furkan 25/64)
Gündüzleri üzerlerine farz kılınan ibadetleri mükemmel bir şekilde yaptıkları gibi gecelerini Rablerine ibadetle geçirirler. Yani onların yatışları, kalkışları hep Allah için olur.

5. Harcamada itidal içerisindedirler:

Onlar, cennetteki o saraylarda devamlı kalacaklardır. Orası ne güzel varış yeri, ne güzel bir yerleşim yeridir.
Allah, bizleri ve bütün inananları has kullarından eylesin.
Amin

Ölüm, çoğumuzun korkusu olan bir gerçektir. Mü’min kullar için vuslat, Cennet ni’metlerine ve Cemâl-i ilâhiyeye kavuşma anıdır. Ölüm nedense hep bizlere soğuk gelir, halbuki ebedî bir yolculuk, dosta kavuşma olduğunu unutuyoruz. Peki ölümden neden korkarız, neden bu acı gerçeğe hazırlanmaz, ibret almayız.

Amin insaAllah….

Şerefli dinimiz İslam,Tevhit sancağını yeryüzünde Dalkalandırmak,dinimizi,imanımızı,Vatan ve mukaddesatımızı Korumak için cihat etmeyi,savaşmayı Müslümanlara farz Kılmıştır..
Bu sebeple,kalbinde Allah’a inanmanın heyecanını duyan,Gönlünde Vatan sevgisi taşıyan,barış dini olan islam’ı Kabul etmenin şerefine eren her Müslüman,gerektiği an canı ile,Malı ile savaşacak ve bunu en mukaddes bir vazife bilecektir.
Evet,Müslüman,yeryüzünde hiçbir kuvvetin kendisini dininden,Vatanından,Hakkı açıklamaktan geri koyma tehlikesi kalmayıncaya
Ve Allah’ın dini en üstün oluncaya kadar durmadan cihat edecektir..
Bu,her Müslüman için vazifedir..

Yüce Rabbimiz (Enfal,39.Bakara,193)söyle buyuruyor bizlere..
“Yeryüzünde bir fitne kalmayıncaya ve din tamamiyle Allah’ınoluncaya kadar onlarla savaşın.”
Yüce Rabbimiz bu emirlerini alan hiçbir Müslüman ,dini için,imanı için,Vatan için Allah yolunda savaşmaktan geri duramaz..YER YERİNDE OYNASA,DENİZLER KAYNASA,FIRTINALAR KOPSA,VOLKANLAR FIŞKIRIP KUDURSA,YİNE O,BÜTÜN ARZUSU İLE SAVAŞA KOŞAR..
Allah’ın verdiği canı ve malı yine Allah’a teslim etmenin zevkine erer.
.Bilir ki o,“Şüphesiz Allah,mü’minlerin canlarını ve mallarını Cennet mukabilinde satın almıştır.
”(Tövbe ,111 )
Cihat,sadece harp meydanında düşmanla yapılan muharebe değildir..
İnsanları (Allah kulu olmaktan )alıkoyan her güçle mücadeleCihaddır..
Nefisle,küfürle,ve her çeşit ahlaksızlıkla mücadele cihaddır..
Dinini ve Vatanını korumak için de Allah yolunda savaşırken hayatını kaybeden Şehitler,sadece bir kurşun,bir mermi parçasıyle ölen insan değil…
İslam ruhunun yüceliğini kanı ile yazan kahramandır..
O,toprağı kanlı elbiseleri ile kefensiz kuçaklayan Müslüman..O,”dinim yaşasın ,Vatanım aziz olsun “diye şehadet şerbetini İçen mü’min….
O,Allah’ın yalnız Müslümanlara verdiği en büyük rütbe ve makamaUlaşan savaşcı..
O büyük şair Akif’in..“EY ŞEHİD OĞLU ŞEHİD,İSTEME BENDEN MAKBER..SANA AĞUŞUNU AÇMIŞ DURUYOR PEYGAMBER.!”Diye vasfettiği şanlı askerdir..
O,Bedir’de,Uhud’da Malazgirt’te,Çanakkale’de“Allahu Ekber,Allah Allah “sesleri ile düşmanı mağlup eden mukaddes ruhudur..
Şehitlik öyle bir rütbedir ki,dilin kıpırdamasından,dudağın oynamasından,boğazın titremesinden meydana gelen “ölü” kelimesi Onları ifade edemez..
Zira onlar,Hak aleminde diridirler..
“Allah yolunda öldürülenleri sakın ölüler sanma..Bilakis,onlar Rablerikatında diridirler,rızıklanırlar.”(Al-i İmran,169)

İmam-ı Şafiî Hazretleri  diyor ki:
Bir arkadaşından sana hoş olmayan şeyler eriştiğinde hemen kin ve nefrete
sarılarak dostluğu kesme! Sen git de şüpheni kesin olan gerçekle gider.
Kulağına gelen söylentiyi bir tarafa bırak da arkadaşına de ki: “Senin
hakkında kulağıma gelen haberler böyle böyledir; ne dersin?”

Eğer bu söylentileri inkâr ediyorsa de ki: “Tamam kardeşim, sen doğru sözlü
ve iyi bir insansın.” Böyle de ve arkadaşının üstüne daha fazla gitme! Eğer
sana karşı suçunu ve gerçeği itiraf eder de hakikaten geçerli bir mazeret
beyan ederse, bu mazeretini kabul et. Şayet hakikati itiraf ettiği halde
geçerli bir mazeret ve bir sebep gösteremiyorsa: “Bana ulaşan sözlerinle
neyi kasdetmiştin?” diye soruver. Buna karşılık kendi görüşünü münasip bir
şekilde anlatıyor ve sebebini açıklıyorsa, onu dinle ve kabul et. Eğer uygun
bir açıklamada bulunmuyor ve sana da bir çıkış yolu kalmıyorsa, arkadaşında
gerçekten bir hata var demektir.

Eğer hakiki bir dosta sahipsen ona sıkı sarıl; çünkü gerçek dostu bulmak pek
zor, ayrılmak ise pek kolaydır. Salih insan, dosttan ayrılmanın kolaylığını
bir çocuğun kuyuya büyük bir taş yuvarlamasına benzetir. Çocuk için taşı
bırakmak kolay bir iştir, ama o taşı oradan çıkarmak koca koca adamlara bile
zor gelir. İşte bunlar, sana benden bir öğüttür, vesselam.